Bu Hamlet ve Juliet'in Hikayesidir..

İnsan neden yazar? Neden yazma ihtiyacı duyar ;unuttuğunda hatırlamak için mi yaşadıklarını,yoksa kaybolup gittiğinde toprağa,bir iz,bir nefes bırakabilmek için mi? Yıllarca şiir yazdıktan sonra son şiirime hazırlayıp kendimi şiir yazma macerama son vermiştim.10 sene şiir yazmış biri olarak diyorum ki;yazmanın bir nedeni yok,içgüdüsel gelen bir durum belki de..Kimse okumasa da belki de kendine dönebilmek için,kendisiyle konuşabilmek için yazmalı insan..

Aslında kilo vermemle oldu ya her şey..Nasıl kilo verdin sorularından bunalıp kilo verme maceramı word'te yazayım facebook'a yükleyim,artık soru soracaklarına,bu konu da ne merak ediyorlarsa okusunlar,faydalansınlar dedim..Ama abartmak ruhumda var benim ya..İlk gün yazdıktan sonra daha detaylı olarak ikinci gün de sayfalarca yazdıktan sonra bugün 3.gün ve ben blog sayfası açtım..Öyle ya herkes blog sayfası açıp blogger oluyordu,benim onlardan neyim eksikti ki...

Aslında madem kilo verme sürecimi ve hayata dair şeylerle ilgili düşüncelerimi buraya yazacağım.Belki de saçmalayacağım biraz,o da gerek hayata bence..

Öyleyse hikayenin en başına dönmeli: Nasıl kilo aldım? Lise-3 'e kadar zayıf biriyken lise son da nasıl kilo aldım birden bire..İnsanın hayatında bir şeyler yerle bir olunca birden bire galiba vücut kendini o duruma adapte edebilmek için metamorfoz yaşıyor..Çok garip bir durum ama bence gerçekliği var..Stresliyken,mutluyken,üzüntülüyken yemek yeme isteğinin gelmesi,bundan olabileceği kanısındayım.Beynimiz oyunlar mı oynuyor bize,ne dersiniz? :) Bu sebeple öncelikle beyninizde ki yemek kavramını hiçbir duyguyla eşleştirme yapmamalısınız.Aradaki o kuvvetli bağı kesmelisiniz.Kangren olmuş kol gibi..

Hep duyuyorum,ki ben de önceden öyleydim,''stresliyim bu aralar yiyorum''.Hayır ,yemeyin.Yemek yeme sadece aç kalmamak için olmalı..En doğrusu o ama tabii biz Türküz,biz de yemek yeme kültürü çok gelişmiş diğer ülkelere göre..Hele de ben baba tarafımdan Antep'liyim,bizde direk ''Gaziantep Mutfağı'' var, ''İtalyan Mutfağı'' gibi :)) Tabii zevkine de yemek yiyeceğimiz zaman gelecektir elbet ama hergün değil.Hayat ölçülerden ibarettir,sadelikten,aşırıyı sevmez hayat..Hayatla barışık olmak için biz de aşırı olan her şeyden,her duygudan uzak durmamız gerekiyordur belki de..